Rouw kent geen grenzen

Uit ons dagboek in Zuid-Afrika: Mlilwane Wildlife Sanctuary

Dag 13: Mlilwane Wildlife Sanctuary

Gister strandden we nog bij de grens van Eswatini, omdat we zonder de juiste papieren voor onze huurauto niet verder mochten. Die documenten hadden we eigenlijk op het vliegveld moeten meekrijgen, maar we waren vergeten te vermelden dat we ook naar Swaziland wilden reizen. Ik dacht dat ik het destijds online bij de boeking had aangegeven, maar eerlijk gezegd laat mijn geheugen me de laatste tijd vaker in de steek dan mij lief is.

Vandaag lukte het in ieder geval wel om de grens te passeren. Daarvoor waren we gisteren immers nog anderhalf uur teruggereden naar Nelspruit, om deze ontbrekende papieren op te halen. Na een stempel in ons paspoort, een paspoortcontrole bij de eerste slagboom, het vooruitbetalen van de tol en een laatste bagagecheck bij de tweede slagboom, reden we eindelijk het voormalig koninkrijk Swaziland binnen. We hadden fysiek de grens gepasseerd, maar ook rouw laat zich niet door een grens tegenhouden.

De navigatie stond vandaag ingesteld op Mlilwane Wildlife Sanctuary. Ons plan was om daar te gaan mountainbiken tussen de wilde dieren, maar ook weer niet zo wild dat ze je zomaar opeten. Echte roofdieren zijn er in dit park namelijk niet. Dan hadden we wel wat meer bescherming nodig gehad dan de helm die we meekregen. We waren van plan om twee uren door het park te mountainbiken, maar we worden er weer eens mee geconfronteerd dat rouw niet te plannen valt. Het is geen schakelaar die je even aan- of uit zet. Ook hier in Swaziland is er dus geen ontkomen aan.

Het kan je op elk moment grijpen. Grijpen op zo een manier dat je uit het niets futloos bent, echt nergens zin in hebt en niks van het landschap meer mooi vindt. Het liefst kruip je onder een deken om te janken, met het gevoel dat je niet meer onder die deken vandaan wilt komen.

De pijn van onrecht is er één die diep tot in de ziel snijdt. Verdriet kan je letterlijk naar adem doen snakken. Boosheid kan je tot een gevoel van waanzin leiden. Je voelt ineens een steek in je hart. Het zijn emoties die we zelf ook nog nooit eerder hebben ervaren, maar dat maakt ze niet minder echt. Het is de rouw die daarmee ook de grenzen van mijn lichaam verlegt.

Na een uur mountainbiken tegen beter weten in besloten we terug te keren naar ons hotel. We namen een douche en gingen lunchen rond 16.00 uur, want ook dat doet rouw. Je vergeet jezelf, en hebt weinig trek. Waar we ook gaan, we dragen die loodzware onzichtbare rugtas altijd bij ons. Een rugtas die geen paspoort nodig heeft en elke grens ongezien, maar voelbaar met ons passeert.

Hier vindt je meer reisverhalen van onze rouwreis naar Zuid-Afrika.